Al op heel jonge leeftijd heb ik ervaren dat continue stress een enorme impact heeft op je lijf als je die stress niet kunt ontladen. Ik zat regelmatig bij de huisarts met onverklaarbare pijn en klachten. Ik werd getest, onderzocht, kreeg medicijnen, steunzolen, wekelijkse bezoekjes aan artsen, etc.etc. Ik zag diverse sportartsen, fysiotherapeuten, podologen, orthopeden, orthopedisch chirurgen en zelfs een operatie is er aan te pas gekomen. Maar ik wist al lang dat het er niet toe deed, want ik voelde mijn zenuwstelsel continu verstijven. Bloedirritant.

Als je jong bent weet je niet wat je kunt doen, wat je wellicht zelfs zou moeten doen. Eigenlijk is het enige wat je kunt doen, overleven. Daarom is het ook je overlevingsmechanisme wat je ontwikkelt. Ook wel je coping mechanisme genoemd. 

Ook op latere leeftijd kreeg ik te maken met continue stress die veel impact op mij als persoon heeft gehad. Ik moest het zware besluit nemen om mijn sportkledingmerk, wat enorm aan het groeien was, stop te zetten. Dat leverde veel pijn en verdriet op. 
Toen ik vervolgens kinderen kreeg wist ik een ding; ik ga er alles aan doen om ervoor te zorgen dat ik de beste versie van mezelf ga worden, zodat mijn kinderen daarvan profiteren.